Saints Row IV Review - The boys are back in town...

"The boys are back in town..."

Το gaming ξεκίνησε με έναν, αρχικά, σκοπό, να κάνει τον gamer να περνά καλά.  Το Saints Row IV  το επιτυγχάνει χωρίς δυσκολία. Οι 30 ώρες που πέρασα στο παιχνίδι ήταν οι πιο ευχάριστες που είχα εδώ και καιρό σε video game.

Ιστορία
  

Ζinyak

 Βρισκόμαστε αρκετά χρόνια μετά τα γεγονότα του Saints Row: The Third και η συμμορία των Third Street Saints έχει φτάσει στον λευκό οίκο. Ο Boss είναι πλέον ο πρόεδρος των ηνωμένων πολιτειών και παίζει όλον τον κόσμο στα δάχτυλα. Δεν κρατάει όμως για πολύ καθώς η Γη δέχεται επίθεση από μία εξωγήινη φυλή, τους Zin, οι οποίοι με αρχηγό τον Zinyak, κρατούν ολόκληρη την γη αιχμάλωτη, απαγάγουν όλα τα μέλη των Saints αφήνοντας σε στο έλεος του Zinyak που με σκοπό να τον κάνει να καταρρεύσει, ρίχνει τον Boss στο Simulation, έναν κόσμο που δημιούργησε ο Zinyak με σκοπό τον βασανισμό όλων τον αιχμαλώτων του. To Saints Row IV, είχε ξεκινήσει σαν DLC και στην πορεία οι δημιουργοί αποφάσισαν να το κάνουν ολοκληρωμένο Stand Alone τίτλο.  Το προηγούμενο SR, επαναπαύθηκε σε αυτό. Έδωσε βάση μόνο στη τρέλα του κόσμου του, αφήνοντας στην άκρη το story telling, παρουσιάζοντας κάτι αστείο, το οποίο όμως έπασχε στο θέμα περιεχομένου. Φυσικά και θα γελάσω αν δω έναν τυπά να χτυπάει μασκότ-τενεκέδες από energy drink  με έναν τεράστιο μωβ δονητή, αλλά αυτό παλιώνει. Το SR4 μπορώ άφοβα να πω ότι αγγίζει και ξεπερνά το χιούμορ του Portal. Είναι γεμάτο με έξυπνες αναφορές, αξέχαστες ατάκες και γενικά είναι μια παρωδία των τυπικών action games, sci-fi  ταινιών και άλλων, χωρίς να γίνεται προσβλητικό (όπως έκανε το 3). Οι αναφορές κυμαίνονταν από τις δημιουργίες σχέσεων στο “Mass Effect”, μέχρι στο “Matrix”  και το “They live”. Επίσης, δεν δίστασαν να φέρουν και special guests στο video game, όπως τον Keith David, Roddy Piper, και Nolan North, του οποίου την φωνή μπορεί να έχει ο χαρακτήρας σου.

Keith David και Roddy Piper σε παρωδία κλασσικής σκηνής απ’ την ταινία ‘’They Live".

Στο SR4 επίσης, επιστρέφουν χαρακτήρες απ τα προηγούμενα παιχνίδια. Η  Asha, o Ben King, o Matt Miller, η Kinzie, η Shaundi, o Pierce και ο αγαπημένος όλων Johnny Gat, καλύτερος φίλος του Boss και λάτρης του φόνου, της καταστροφής και των στριπτιζάδικων. Κάθε χαρακτήρας έχει 2 ειδικές αποστολές να προσφέρει, μία που απαιτείται απ το παιχνίδι ώστε να σώσεις τον χαρακτήρα απ το σκάφος του Zinyak και μία που σου δίνει ο ίδιος. Αυτές οι αποστολές είναι και τα δυνατότερα σημεία του παιχνιδιού. Για να σώσεις τους χαρακτήρες  πρέπει να μπεις στο υποσυνείδητό τους και να τους βοηθήσεις να αντιμετωπίσουν τον εφιάλτη που ζει ο καθένας στο simulation, και κάθε εφιάλτης έχει να κάνει με τον χαρακτήρα και τις φοβίες αυτού που σώζεις. Αυτό σε ανάμειξη με το simulation όπου τα πάντα μπορούν να πραγματοποιηθούν, καταλήγει σε καταστάσεις που προσφέρουν τεράστιες δόσεις γέλιου και κωμικής δράσης που θα ευχαριστήσουν και τους πιο  απαιτητικούς gamers.

The boys are back in town...

Gameplay

Τα SR γενικά θεωρούνταν αδύναμα σε θέματα gameplay. Προσθήκες όμως στο παιχνίδι το έκαναν φοβερά διασκεδαστικό.

Όπλα: Η ποικιλία είναι πραγματικά μεγάλη και το πόσο τρελά είναι μπορεί να εντυπωσιάσει. Υπάρχουν τα κλασσικά όπλα όπως πιστόλια, shotguns, machine guns, AK’s, snipers κλπ, αλλά αυτά που κάνουν την διαφορά είναι τα εξωγήινα όπλα. Μεταξύ τους το Dubstep Gun, όπλο το οποίο ρίχνει μουσική του είδους (ναι το έκαναν κι αυτό), το Black hole gun όπου εκτοξεύει μαύρες τρύπες που καταστρέφουν ότι είναι δίπλα τους, το Inflatoray το οποίο εκτοξεύει μια ακτίνα όπου κάνει τους αντιπάλους να φουσκώνουν μέχρι να σκάσουν, το Abduction Gun, το οποίο όπως καταλαβαίνετε καλεί ένα UFO όπου απαγάγει όσους είναι στην σημαδεμένη περιοχή και αρκετά άλλα. Για παιχνίδι  με υπερδυνάμεις όμως, δεν έδωσαν ποικιλία επιλογών στα melee όπλα.  Υπάρχουν 4 καλά μεταξύ των οποίων ένα ξεχωρίζει, ένα πλοκάμι, το οποίο με ένα χτύπημα εκτοξεύει τους βασικούς εχθρούς είκοσι μέτρα μακριά (και συνήθως τους σκοτώνει ακαριαία). Καλή προσθήκη ήταν το customisation στα όπλα. Μπορείς να αλλάξεις την εμφάνιση τους σε επίπεδα χρώματος και σχήματος, (όπως πχ να μετατρέψεις το rocket launcher σε θήκη κιθάρας), αλλά μπορείς να αλλάξεις μέχρι και τον ήχο τους, επιλογή φτιαγμένη γι αυτούς που δεν απολαμβάνουν τους ήχους των laser.

Inflato Ray!

Dubstep Gun

Υπερδυνάμεις:  Οι υπερδυνάμεις είναι η μεγαλύτερη προσθήκη στο παιχνίδι. Υπάρχουν 8 διαφορετικές υπερδυνάμεις που αναβαθμίζονται όταν ο gamer πληρώνει με clusters, τα οποία είναι σκορπισμένα σε όλη την πόλη και πρέπει να χρησιμοποιήσεις τις υπερδυνάμεις σου για να τα πάρεις (όπως στα παιχνίδια Crackdown). Το μόνο πρόβλημα με τις υπερδυνάμεις είναι ότι κάνουν την οδήγηση άσκοπη, που είναι κρίμα, γιατί η οδήγηση στο SR είναι εξαιρετικά ακριβής. Γιατί να οδηγήσει κάποιος με ένα αμαξάκι ενώ μπορεί να τρέξει με ταχύτητα 1000 χιλιομέτρων την ώρα ή να κάνεις άλματα 100 μέτρων, πάνω απ την κίνηση και τα κτίρια; Μιλώντας ειλικρινά, δεν πρέπει να οδήγησα παραπάνω από 10 φορές σε όλο το παιχνίδι. Επίσης έκαναν την ύπαρξη των followers άσκοπη, καθώς δεν σε προλαβαίνουν όταν τρέχεις με 1000 χιλιόμετρα την ώρα. Μία απ τις φοβίες μου, επίσης, ήταν πως με υπερδυνάμεις το παιχνίδι θα ήταν υπερβολικά εύκολο. Έκανα λάθος. Το SR4 είναι το πιο απαιτητικό της σειράς του. Δεν σε αφήνει να επαναπαυθείς, αντιθέτως, ρίχνει ολόκληρες ορδές εχθρών πάνω σου ασταμάτητα με αποτέλεσμα να σε στέλνουν σε αναζήτηση για health συνέχεια.

Mech Suit

Side activities: Tα οποία είχαν απίστευτη ποικιλία και τα περισσότερα είχαν και φοβερό ενδιαφέρον. Υπήρξαν βέβαια κάποια απ τα παλιά (πχ.  Tank Mayhem, On-foot Mayhem, Insurance fraud). Αλλά οι προσθήκες έδωσαν πολύ ενδιαφέρον στο παιχνίδι. Επίσης τώρα τα side activities δίνονται και σαν quests από τα μέλη της συμμορίας, με τρόπο που κάνει όποιον παίζει να θέλει να τις κάνει, καθώς δείχνουν τι καλούδια θα του δώσει κάθε set side activities και πάντα η ανταμοιβή ήταν καλή. Μόνο ένα είδος αυτών των δραστηριοτήτων ήταν κακό, και αυτό ήταν τα Rifts. Αυτά είναι απλά mini games, τα οποία ήταν βαρετά και μεγάλη αγγαρεία για να γίνουν. Σε ένα παιχνίδι που ασχολείσαι με το χιούμορ και την καταστροφή, τι θέση έχει ένα mini game  που τρέχεις σε μία πίστα και μαζεύεις orbs αποφεύγοντας εμπόδια; Αυτά ήταν άκρως περιττά. Αγαπημένη μου προσθήκη, το Mech-suit mayhem, όπου χρησιμοποιείς μια τεράστια μηχανική στολή εξοπλισμένη με όπλα και είναι ικανή να αιωρείται για ένα χρονικό διάστημα, για να φέρεις την περισσότερη καταστροφή που σου επιτρέπει ο χρόνος που διατίθεται.

ΣΥΓΚΡΊΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΎΜΕΝΑ ΠΑΙΧΝΊΔΙΑ ΤΟΥ FRANCHISE:

Γενικά  οι αλλαγές ήταν λιγότερες απ ότι θα έπρεπε απ’ το SR3. Ίδιος χάρτης, ίδιο character customisation, ίδια ρούχα, ίδια γραφικά, ίδια πόλη, ίδια μαγαζιά, ίδιοι πεζοί, ίδια combat mechanics. Οι αλλαγές κυμαίνονταν κυρίως:

1. Στους εχθρούς, των οποίων η ποικιλία ήταν αισθητά μεγαλύτερη και ήταν και πιο ενδιαφέρον  να πολεμάς εξωγήινους. 

2. Στην ιστορία, η οποία είναι πολύ καλύτερη από όλα τα προηγούμενα SR και από παιχνίδι συμμοριών, ξέφυγε και μεταμορφώθηκε σε silly sci-fi κωμωδία δράσης. Σ’ αυτό το σημείο οι ομοιότητες είναι ελάχιστες, δεν περιέχει ούτε τις μάχες μικρής έκτασης των δύο πρώτων παιχνιδιών, όπως δεν περιέχει τα μικρά δραματικά σημεία μέσα σε όλο το χιούμορ του. Από παιχνίδι με θέματα τις συμμορίες των δρόμων πήρε στροφή σε αυθεντικό nerd game και πραγματικά εδώ το παιχνίδι βρήκε τον χαρακτήρα που χρειαζόταν.

3. Στα side activities.

4. Αλλαγές όπως ο τρόπος που αποκτάς μαγαζιά, όπου αντικαταστάθηκε με ένα hacking mini game αντί για την απλή αγορά τους και η απόλυτη κατάργηση των καταφυγίων και του garage.

5. Η προσθήκη υπερδυνάμεων.

6. Στο soundtrack. Παρόλο που επέστρεψε ο σταθμός reggae που ήταν απ τους πιο αγαπημένους των fans πολλά αλλά λείπουν απ την μουσική συλλογή του παιχνιδιού. Ήταν αισθητά μικρότερη. Προστέθηκε όμως η δυνατότητα να ακούς την μουσική όποτε θες, χωρίς να χρειάζεται να είσαι σε όχημα. Καλή προσθήκη, απ’ τη μία καθώς το παιχνίδι πλέον δεν έχει πλάκα με οχήματα, άσκοπο απ την άλλη, αφού μειώθηκε τόσο το soundtrack. Κάποιοι απλά θα προτιμήσουν την ‘’ησυχία’’ της πόλης.

Warden

Γραφικά και τεχνικά στοιχεία

   Δυστυχώς, το SR4 δεν προσπάθησε καν να ξεπεράσει το επίπεδο γραφικών του The Third. Η engine του βελτιώθηκε ελάχιστα, απλά αφαιρώντας κάποια άσχημα textures και αντικαθιστώντας τα με τοίχους δρόμους κλπ τα οποία αλλάζουν σε pixel και πίσω δίνοντας την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε έναν ψηφιακό κόσμο. Όμορφη λεπτομέρεια αλλά όχι αρκετή ώστε να πείσει ότι το SR4 δεν είναι το Saints Row 3.5 όπως ισχυρίζεται η Volition, δημιουργοί του παιχνιδιού.

   Το παιχνίδι μπορεί να τρέξει με minimum 10 GB μνήμης σε windows Vista (x86 ή x64), σε οποιονδήποτε Quad Core επεξεργαστή, με directX 11, μνήμη RAM 4 GB και κάρτα γραφικών 1 GB. Δηλαδή δεν είναι απαιτητικό για παιχνίδι της γενιάς του, αλλά και πάλι δεν αποδίδει όπως θα ‘πρεπε. Γενικά αντιμετώπισα μέχρι και ίδια glitches με το προηγούμενο παιχνίδι, όπως πχ, κατά την διάρκεια οδήγησης, το όχημα χάνει ταχύτητα, βουλιάζει στην άσφαλτο και μετά από λίγο σταματάει εντελώς και εξαφανίζεται και λίγα δευτερόλεπτα μετά επανέρχεται στο κανονικό. Θα πει κανείς « Σιγά την ζημιά», αλλά όταν αυτό συμβαίνει καθώς παίζεις στο hard και σε κυνηγάει όλη η στρατιά των εξωγήινων, είναι λίγο άδικο και ενοχλητικό. Επίσης σημαντικό να αναφέρω αρκετά framedrops σε σημεία του παιχνιδιού, όχι όμως στον κύριο χάρτη.  Όπως είπα προηγουμένως, ο χάρτης είναι ο ίδιος με του προηγούμενου παιχνιδιού, με ελάχιστες αλλαγές.  Μία απ αυτές είναι ο χρωματισμός του παιχνιδιού που αρχικά περιορίζεται σε έναν συνδυασμό μαύρου με κόκκινο τα οποία είναι κυρίως ο ουρανός και η θάλασσα. Γενικά κάνουν το παιχνίδι να βρίσκεται σε μία κατάσταση νύχτας γεμάτη με μπλε και κόκκινους φωτισμούς. Προχωρώντας όμως ο κόσμος γίνεται πιο φωτεινός, σε εκείνο το σημείο ξεκινά κι ένα απ’ τα προβλήματα του παιχνιδιού και ίσως το μεγαλύτερο. Τα γραφικά κατά την διάρκεια του φωτός στο παιχνίδι αργούν να φορτώσουν με αποτέλεσμα να εμφανίζονται πολύ κοντά σου καθώς προχωρείς στην πόλη. Αυτό, δυστυχώς επηρεάζει και κάποιες side δραστηριότητες και κυρίως τα mayhem με οχήματα (που ουσιαστικά είναι απλά δραστηριότητες καταστροφής),  καθώς οχήματα και πεζοί δεν εμφανίζονται αν δεν πηγαίνεις σχετικά κοντά. Με αποτέλεσμα να μην μπορείς να τα καταστρέψεις και να ανεβάσεις το σκορ σου παίρνοντας το χρυσό. Πέρα απ αυτά, οι mayhem  δραστηριότητες είναι απόλυτα ευχάριστες. Σπάνια ένα παιχνίδι επιβραβεύει την υπέρτατη καταστροφή και αυτό είναι τι κάνει το Saints Row μοναδικό.

ΤΕΛΕΥΤΑΊΑ ΛΌΓΙΑ

  Παρά τα πολλά τεχνικά του προβλήματα το SR  έχει τεράστιες δυνατότητες να επιβιώσει και να συνεχίσει να σκορπά καταστροφή και γέλιο. Η αφοσίωση του στο να κάνει τον κόσμο να γελά είναι πραγματικά αξιόλογη και επιτυγχάνεται με το παραπάνω και κάνει τα προβλήματα να φαίνονται μικρότερα. 

© www.pc-maniacs.com, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά την Enarxis dynamic media που μας παραχώρησε το παιχνίδι Saints Row IV για της ανάγκες του Review!